متنوع سازی در سرمایه گذاری


ضرب‌المثل قدیمی وجود دارد که می‌گوید: همه‌ی تخم‌مرغ‌های خود را درون یک سبد نگذارید

صندوق سرمایه‌گذاری چیست؟

صندوق‌‌های سرمایه‌‌گذاری یکی از بهترین روش‌ ها برای ورود سرمایه‌‌گذاران به بازار سرمایه هستند که تحت نظارت و با اخذ مجوز از سازمان بورس و اوراق بهادار فعالیت می‌‌کنند. مزیت صندوق‌‌های سرمایه‌‌گذاری نسبت به سرمایه‌‌گذاری شخصی در استفاده از مدیریت تخصصی سرمایه، کاهش ریسک سرمایه‌‌گذاری، بهره‌‌گیری از صرفه‌‌جویی‌‌های ناشی از مقیاس و تامین منافع برای سرمایه‌گذاران است. مدیریت دارایی‌‌ها از طریق صندوق‌‌های سرمایه‌‌گذاری این امکان را فراهم می‌‌آورد که سرمایه‌‌گذاران ضمن حفظ دارایی‌‏های خود، در هر سطحی از ریسک ‌پذیری، مناسب‏ ترین بازدهی را کسب نمایند.

مزایای صندوق‏‌های سرمایه‌‏گذاری

سادگی: یکی از خصوصیات صندوق‌های سرمایه‌گذاری، سادگی در سرمایه‌گذاری برای سرمایه‌گذاران جزء است. سرمایه‌گذاران در هر لحظه قادرند واحدهای خود را به فروش برسانند. همچنین سرمایه‌گذاران در هر روز می‌توانند از قیمت واقعی واحدهای صندوق مطلع گردند.
تنوع در سرمایه‌گذاری: با توجه به قوانین, صندوق‌ها مجاز به سرمایه‌گذاری در دارایی‌‎‏های مختلف به صورت محدود هستند. لذا پرتفولیوی صندوق‌های سرمایه‌گذاری دارای ترکیب متنوعی است که ریسک سرمایه‌گذاری در صندوق را به نحو چشم‌گیری کاهش می‌دهد.
مدیریت حرفه‌ای: با عنایت به توانایی مالی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، این صندوق‌ها قادر به جذب و استخدام مدیران حرفه‌ای در زمینه بورس اوراق بهادار و بازار سرمایه و استفاده از بهترین نرم‌افزارهای موجود هستند.
هزینه‌های معقول: از متنوع سازی در سرمایه گذاری آنجا که هزینه بکارگیری نیرو‌های متخصص، گردآوری و تحلیل اطلاعات و گزینش سبد بهینۀ اوراق بهادار در این صندوق‌ها میان تمامی سرمایه‌گذاران تقسیم می‌شود، سرانۀ هزینه هر سرمایه‌گذار کاهش می‌یابد. هزینه‌های صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک به مراتب پایین‌تر از خرید و فروش مستقیم سهام توسط خود سرمایه‌گذاران است.

ریسک‌های صندوق سرمایه‌گذاری

۱) کاهش ارزش دارایی‌های صندوق: قیمت سهام در بازار می‌تواند کاهش یابد و در اثر آن صندوق و سرمایه‌گذاران آن متضرر شوند.
۲) نکول اوراق مشارکت: گرچه صندوق در اوراق مشارکتی سرمایه‌گذاری می‌کند که سود و اصل آن توسط یک مؤسسه معتبر تضمین شده‌است، ولی این احتمال (هر چند ضعیف) وجود دارد که ناشر و ضامن به تعهدات خود در پرداخت به‌موقع سود و اصل اوراق مشارکت مذکور، عمل ننمایند.
۳) نوسان بازده بدون ریسک: در صورتی‌که نرخ سود بدون ریسک (نظیر سود علی الحساب اوراق مشارکت دولتی) در انتشارهای بعدی توسط ناشر افزایش یابد، قیمت اوراق مشارکتی که سود حداقلی برای آن‌ها تضمین شده‌ است در بازار کاهش می‌یابد. اگر صندوق در این متنوع سازی در سرمایه گذاری نوع اوراق مشارکت سرمایه‌گذاری کرده باشد و بازخرید آن به قیمت معین توسط یک مؤسسه معتبر (نظیر بانک) تضمین نشده باشد، با افزایش نرخ اوراق بدون ریسک، صندوق ممکن است متضرر شود.

تقسیم بندی صندوق‏‌های سرمایه‏ گذاری

از دیدگاه کلی می‌توان صندوق‌‌های سرمایه‌‏گذاری را به دو گروه قابل معامله و غیر قابل معامله (بادرآمد ثابت و سهامی) به شرح ذیل تقسیم بندی نمود.

صندوق‌های قابل معامله

صندوقETF یا Exchange Traded Fund نوعی از صندوق‌های سرمایه‌گذاری است که از دارایی‌های متنوع تشکیل شده و واحدهای آن در طول روز همانند سهام در بازار معامله می‌شود و ساختاری شبیه صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک دارند؛ یعنی شما در طول ساعات و روزهایی که بازار معاملات سهام باز است می‌توانید یک یا چند واحد از یک صندوق ETF را بخرید، یا چند واحد از آن را بفروشید. برخی از این صندوق‌ها می‌توانند دنباله‌روی یک بازار، یک صنعت یا کالای خاص باشند. حال اگر ما به عنوان سرمایه ‏گذار دنبال فعالیت در بازار سهام البته بدون متحمل شدن ریسک زیاد، هزینه معاملات فراوان و پیچیدگی‌های مختلف آن باشیم، صندوق‌های سرمایه‌گذاری قابل معامله می‌تواند بهترین انتخاب ما باشد. این صندوق‌ها در واقع محصولی با هزینه، ریسک و پیچیدگی کمتر نسبت به خرید و فروش مستقیم سهام و دارای مزایای آن هستند.

مزایای صندوق‌های سرمایه‌گذاری قابل معامله:

• معافیت مالیاتی معاملات واحدها
• افزایش نقد شوندگی واحدهای صندوق با وجود عملیات بازارگردانی
• تخصیص بهینه‌دارایی ‏ها ‌(متنوع‌سازی) با حذف هزینه و صرف زمان اندک
• سادگی، سهولت و سرعت در معامله
• کاهش زمان تصفیه نسبت به صندوق‌های فعلی
• خرید و فروش آنلاین واحدهای صندوق توسط سرمایه‏ گذار

صندوق‌های غیرقابل معامله

صندوق سرمایه‏ گذاری مشترک یا غیرقابل معامله به صندوقی گفته می‌شود که سهام آن قابل معامله در بورس نمی‌باشد و برای خرید و فروش واحدهای صندوق یا باید بصورت حضوری به یکی از دفاتر صندوق مراجعه کرده و یا از طریق سایت صندوق‌ها واحدهای سرمایه‌گذاری را خرید و فروش کنید. در حال حاضر در بازار سرمایه ایران، صندوق‌های سرمایه گذاری غیرقابل معامله مثل صندوق‏‌های سرمایه‏ گذاری قابل معامله در سه قالب اوراق با درآمد ثابت، سهامی و مختلط وجود دارند.

متنوع سازی در سرمایه گذاری

تامین سرمایه امین به عنوان اولین نهاد بانکداری سرمایه گذاری در ایران، و مبتنی بر استراتژی تمرکز در حوزه های عملیاتی مشخص، مرکز راهکارهای سلامت را در سال 1396 راه اندازی نموده است.
ﻣﺮﮐﺰ راﻫﮑﺎرﻫﺎی ﺳﻼﻣﺖ به عنوان اولین مرکز تخصصی مالی متمرکز در حوزه سلامت، با ارایه خدمات نوین، دیدی عمیق تر و وسیع تر از حوزه سلامت را فراهم کرده است. این مرکز با بهره گیری از تیم حرفه ای و توانمندی های تخصصی سبد خدمات اختصاصی برای شرکت ها و سازمان های فعال در حوزه سلامت را در سه گروه خدمات تامین مالی، خدمات مشاوره مالی و خدمات مشاوره کسب وکاری/ مدیریتی ارائه خواهد کرد. برای آشنایی بیشتر به کاتالوگ ما مراجعه کنید.

خدمات و راهکارها

Sample image

  • علوم زیستی و دارویی
  • تجهیزات پزشکی
  • خدمات بهداشت و درمان

خدمات تامین مالی

یکی از اصلی ترین مشکلات و چالش های شرکت های فعال در نظام سلامت ایران، تامین مالی است. در واقع به دلیل طولانی بودن دوره وصول مطالبات و قیمت گذاری دولتی، بیشتر شرکت های فعال در زیربخش های اصلی نظام سلامت مانند داروسازی و تجهیزات پزشکی با مشکل سرمایه در گردش و کمبود منابع مالی لازم برای پیشبرد طرح های توسعه ای خود مواجه هستند. مرکز راهکارهای سلامت تامین سرمایه امین از طریق ارائه راهکارهای اختصاصی و ترکیبی مبتنی بر بازار بدهی و سرمایه، امکان متنوع سازی ابزارهای تامین مالی را برای شرکت های حوزه سلامت فراهم آورده و جایگزین های مناسبی برای بازار پول پیشنهاد می دهد. تا امروز مرکز راهکارهای سلامت امین رکورددار ارائه خدمات مشاوره با بیشترین معاملات بازار سرمایه و بدهی چه براساس تعداد و چه ارزش در بازار ایران است. همچنین به عنوان یک مشاور، متعهد پذیره‌‌نویسی و بازارگردانِ پیشرو در بازار، همکاری نزدیکی با مدیران حرفه‌ای به جهت تدوین استراتژی‌ها و انجام موفق فرایندهای تامین مالی دارد.

  • تامین مالی از بازار بدهی از طریق انتشار انواع مختلف اوراق صکوک
  • تامین مالی از طریق بازار سرمایه از طریق عرضه اولیه(IPO)، افزایش سرمایه و مدیریت سرمایه گذاری
  • تشکیل صندوق سرمایه گذاری جسورانه(VC)
  • تشکیل صندوق سرمایه گذاری خصوصی(PE)
  • جذب سرمایه گذار خصوصی(Private Placement)

خدمات مشاوره مالی

یکی از مزیت های مرکز راهکارهای سلامت امین ارائه ارائه خدمات مشاوره مالی متنوع و متناسب با نیاز شرکت های فعال در حوزه سلامت است. در واقع وجود تیم های متخصص و شناخت کافی از صنعت و توانمندی های متمایز مالی امین این امکان را فراهم آورده تا طیف وسیعی از خدمات مشاوره تخصصی در زمینه های مالی شرکتی و کسب و کار قابل ارائه باشند. این خدمات به شرح زیر می باشند:

  • خدمات ارزش‌گذاری
  • ادغام و تصاحب
  • دایوست و خروج
  • کاهش هزینه و اصلاح متنوع سازی در سرمایه گذاری ساختار بهای تمام شده
  • اصلاح ساختار مالی
  • تدوین طرح توجیهی و طرح کسب و کار

خدمات مشاوره مدیریتی

بسیاری از مشکلات و چالش های مالی شرکت ها در واقع ریشه در انتخاب های مدیریتی اشتباه در کسب وکار و تعریف استراتژی شرکت دارد.به همین دلیل مرکز راهکارهای سلامت امین به این موضوع توجه نموده و توانمندی های لازم برای شناسایی و ارائه راهکارهای جامع عملیاتی جهت رفع مشکلات و چالش های مدیریتی، کسب وکاری شرکت های فعال در حوزه سلامت را نیز توسعه داده است. خدمات قابل ارائه در این حوزه شامل موارد زیر است:

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

هنگام سرمایه گذاری در متنوع سازی در سرمایه گذاری بازارهای سرمایه، مفهوم ریسک به احتمال از بین رفتن ارزش یک دارایی اشاره دارد، بدین معنی که دارایی فرد سرمایه گذار، ارزش خود را از دست بدهد. انواع مختلفی از ریسک ها وجود دارد که سرمایه گذاران در معرض آن ها قرار دارند اما راه های زیادی همچون متنوع سازی دارایی نیز برای مدیریت این ریسک های سرمایه گذاری وجود دارد. در این مقاله ما به یکی از ریسک های رایج در بازار سرمایه تحت عنوان ریسک سرمایه گذاری مجدد می پردازیم و عوامل ایجاد کننده ی آن و نحوه ی محاسبه و مدیریت آن را شرح می دهیم.

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

ریسک سرمایه گذاری مجدد

هنگام سرمایه گذاری در بازارهای سرمایه، مفهوم ریسک به احتمال از بین رفتن ارزش یک دارایی اشاره دارد، بدین معنی که دارایی فرد سرمایه گذار، ارزش خود را از دست بدهد. انواع مختلفی از ریسک ها وجود دارد که سرمایه گذاران در معرض آن ها قرار دارند اما راه های زیادی همچون متنوع سازی دارایی نیز برای مدیریت این ریسک های سرمایه گذاری وجود دارد، ولی برای از بین بردن کامل این ریسک ها راهی قطعی وجود ندارد.

با این حال اطلاع از منابع مختلف ریسک به سرمایه گذاران کمک می کند تا بهتر بتوانند سرمایه ی خود را هنگام ایجاد سبدی از دارایی های مختلف به طور دقیق ارزیابی نمایند و آن را به نحوی بهینه افزایش دهند. در این مقاله ما به یکی از ریسک های رایج در بازار سرمایه تحت عنوان ریسک سرمایه گذاری مجدد می پردازیم و عوامل ایجاد کننده ی آن و نحوه ی محاسبه و مدیریت آن را شرح می دهیم.

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

ریسک سرمایه گذاری مجدد چیست و چه زمانی ظاهر می شود؟

برای تعریف ریسک سرمایه گذاری مجدد ابتدا باید مفهوم خود سرمایه گذاری مجدد را درک کنیم. سرمایه گذاری مجدد یا Reinvestment به این معنی است که به جای آنکه معادل نقدی سود حاصل از سرمایه گذاری روی سهام یا صندوق های سرمایه گذاری مستقیماً دریافت گردد، از آن برای خرید سهم یا واحدهای اضافی استفاده شود. این کار به معنی سرمایه گذاری مجدد سود سهام برای خرید سهام اضافی است که راهی مناسب برای افزایش ارزش یک سهام یا صندوق سرمایه گذاری است. (1)

اما ریسک سرمایه گذاری مجدد چیست؟ ریسک سرمایه گذاری مجدد بیشتر در مورد اوراق بهادار با درآمد ثابت مصداق دارد زیرا اگر نرخ سود سهام یا یک صندوق سرمایه گذاری به مرور زمان کاهش پیدا کند، سرمایه گذار دیگر نخواهد توانست سودهای دریافتی اش را مجدداً با همان نرخ اولیه سرمایه گذاری نماید و باید به نرخ های سود جدید که کمتر از نرخ سود اولیه هستند راضی شود. (2)

برای درک بهتر از یک مثال فرضی استفاده می کنیم. فرض کنید یک فرد سرمایه گذار سهام یک صندوق سرمایه گذاری مشترک را خریداری می کند که حدود ۵ درصد سود دارد. این سرمایه گذار ۱۰۰هزار دلار را با هدف ۵ ساله با پیش بینی دریافت ۵ هزار دلار سود سالانه خریداری می نماید. اما در این دوره ی ۵ ساله نرخ سود سالانه ی سهام مورد نظر به ۲ درصد کاهش می یابد. اگر طبق توافق نامه ی اولیه، سرمایه گذار اصل پول خود و حتی ۵ درصد سود سالیانه را نیز دریافت کند و با سود دریافتی اش سهام جدیدی از آن صندوق سرمایه گذاری را بخرد مشکل اینجاست که سهام خریداری شده ی جدید دیگر مشمول ۵ درصد سود سالیانه نیست و تنها ۲ درصد سود به آن تعلق می گیرد.

اگر مجدداً نیز اتفاقی بیفتد که نرخ بهره بالا برود، ارزش اصل سرمایه اش کاهش می یابد. اگر سرمایه گذار پیش از موعد به سرمایه اش احتیاج پیدا کند و بخواهد آن را پیش از موعد نقد کند و قبل از سر رسید، اوراق قرضه ی خود را بفروشد، آن گاه بخشی از اصل سرمایه ی خود را نیز از دست می دهد. زیرا طبق فرمولی شناخته شده، با افزایش نرخ بهره، ارزش اوراق قرضه سقوط می کند تا بازده فعلی آن برابر با بازده اوراق جدید باشد که سود بیشتری دارد.

ریسک سرمایه گذاری مجدد با اوراق قابل تماس نیز رخ می دهد. «قابل تماس» به این معنی است که صادرکننده می تواند اوراق را قبل از سررسید پرداخت کند.

یکی از دلایل اصلی نام گذاری اوراق قرضه به این نام این است که از زمان انتشار اوراق قرضه نرخ بهره کاهش می یابد و شرکت یا دولت هم سپس می توانند اوراق جدیدی را با نرخ های پایین تر صادر کنند و در نتیجه تفاوت بین نرخ بالاتر و نرخ پایین تر جدید را پس انداز می کنند.

صادرکننده این را می داند و این بخشی از قرارداد است که سرمایه گذار هنگام خرید اوراق مشارکت با آن موافقت می کند، اما متأسفانه این بدان معنی است که یک بار دیگر، سرمایه گذار مجبور است پول نقد خود را دوباره با نرخ غالب پایین تر به کار اندازد. (2)

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

عوامل مؤثر بر ریسک سرمایه گذاری مجدد

سر رسید اوراق قرضه
نرخ کوپن اوراق قرضه

اوراق قرضه ای با کوپن صفر در واقع هیچ ریسک سرمایه گذاری مجددی ندارد زیرا هیچ گونه کوپن موقت پرداخت نمی شود و تمام پول به گونه ای است که در خود اوراق قرضه سرمایه گذاری می شود و مبلغ در پایان پرداخت می گردد. به خصوص اگر اوراق قرضه تا زمان سر رسید نگه داشته شود این موضوع صادق است. (4)

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

نحوه ی محاسبه ریسک سرمایه گذاری مجدد

بیایید فرض کنیم که یک سرمایه گذار یک کوپن ۱۵ ساله با ۸ درصد سود سالانه را به صورت مشترک خریداری کرده است. اگر نرخ سود تا سر رسید ثابت بماند، از آنجا که هیچ سود یا ضرر سرمایه ای وجود ندارد، نرخ سود اوراق بهادار نیز ۸ درصد خواهد بود. ما می توانیم کل ارزش آینده ی کلیه ی جریان های نقدی حاصل از این اوراق را به شرح زیر محاسبه کنیم:

ارزش آینده ی آن به دلار برابر است با ۱۰۰ دلار ضرب در ۳۰ (۱.۰۴) که برابر است با ۳۲۴.۳۴ دلار.

این ارزش از ۱۰۰ دلار اصل پول و ۲۲۴.۳۴ دلار کل درآمد کوپن و سرمایه گذاری مجدد است. در واقع اگر درآمد حاصل از سرمایه گذاری مجدد وجود نداشته باشد، درآمد کوپن فقط ۱۲۰ دلار خواهد بود. به یاد داشته باشید که هیچ سود سرمایه ای وجود ندارد، بنابراین تساوی زیر از درآمد سرمایه گذاری مجدد بدست می آید.

۲۲۴.۳۴ - ۱۲۰ = ۱۰۴.۳۴ دلار

این پولی است که با سرمایه گذاری پرداخت های دوره ای کوپن در ۸ درصد سود ثابت به دست می آید. اگر کوپن ها با ۸ درصد سود سرمایه گذاری نشوند، سرمایه گذار قادر به تحقق سود ۸ درصدی نخواهد بود. (5)

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

تاثیر ریسک سرمایه گذاری مجدد بر بازار سهام

ریسک یک اصل دائمی در بازار سرمایه است، زیرا بخشی جدایی ناپذیر از بازار سهام است. ریسک های موجود مختلف از جمله ریسک سرمایه گذاری مجدد در بازار سرمایه بر رفتار معامله گران در بورس تاثیر می گذارد. سرمایه گذاران برای ارزیابی خطر کاهش درآمد حاصل از دارایی خود با مشکل روبرو هستند. درآمد، به طور کلی باید بهینه باشد و کسانی که نسبتاً ریسک های اقتصادی از جمله ریسک سرمایه گذاری مجدد را در نظر گرفته و آن را مدیریت می نمایند، به بهترین نحو در کسب درآمد از بازار سهام اولویت می یایند.

گاهی اوقات افراد تنها به دلیل پیشنهاد آشنایان اقدام به سرمایه گذاری در صندوق اوراق قرضه ای می نماید که ممکن است با ریسک سرمایه گذاری مجدد بالایی همراه باشد و سرمایه گذار با زیان رو به رو گردد. در نتیجه ی این اتفاق اعتماد سرمایه گذاران بر بازار سهام و صندوق های سرمایه گذاری مشترک کاهش می یاید و با خروج سرمایه گذار نقدینگی این بازارها کاهش می یاید. (6)

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

چگونه می توان ریسک سرمایه گذاری مجدد را مدیریت کرد؟

سرمایه گذاران می توانند با سرمایه گذاری در اوراق بهادار بلند مدت، ریسک سرمایه گذاری مجدد را حذف کنند. اما متأسفانه، با این کار نیز پرتفوی را در معرض ریسک حتی بیشتری در رابطه با نرخ بهره قرار می دهند. یکی دیگر از کارهایی که سرمایه گذاران ممکن است گاهی انجام دهند این است که سعی کنند با سرمایه گذاری در اوراقی با بازده بالا، درآمد سود از دست رفته را تأمین نمایند. این یک استراتژی قابل درک، اما شبهه آور است، زیرا همه به خوبی می دانند که وقتی اقتصاد به خوبی پیش نرود، اوراق قرضه با نرخ های بالا ناخواسته شکست می خورند که به طور کلی با یک محیط کم بهره هم تراز می شود.

یک راه بهتر برای کاهش حداقل بخشی از خطر سرمایه گذاری مجدد، ایجاد «نردبان اوراق قرضه» است که پرتفویی با دارایی های اوراق بهادار با تاریخ های سررسید متفاوت است. از آنجا که بازار اساساً یک چرخه است، نرخ بهره بالا خیلی پایین می رود و دوباره افزایش می یابد. پس این شانس وجود دارد که فقط برخی از اوراق قرضه ی سرمایه گذار در یک محیط کم بهره با کاهش نرخ بهره مواجه شوند و این معمولاً می تواند با اوراق قرضه ی دیگری که نرخ بهره ی آن ها بالا می رود، جبران شود.

سرمایه گذاری در صندوق های اوراق بهادار که به طور فعال اداره می شوند، ممکن است تأثیر ریسک سرمایه گذاری مجدد را کاهش دهد، زیرا مدیر صندوق می تواند اقدامات مشابهی را برای کاهش ریسک انجام دهد. با این حال، با گذشت زمان، بازده صندوق های اوراق بهادار با افزایش و کاهش در بازار روبرو می شوند، بنابراین صندوق های اوراق بهادار اداره شده ی فعال فقط محافظت محدودی در برابر ریسک سرمایه گذاری دارند.

یکی دیگر از استراتژی های ممکن سرمایه گذاری مجدد در سرمایه گذاری هایی است که به طور مستقیم از افت نرخ بهره، تحت تأثیر قرار نمی گیرند. به طور کلی یک هدف از سرمایه گذاری ها این است که آن ها را تا حد ممکن به هم ربط ندهند. اگر این استراتژی با موفقیت اجرا شود، به این هدف دست می یابد. اما این مستلزم درجه ای از پیشرفت و تجربه در سرمایه گذاری است که بسیاری از سرمایه گذاران مبتدی از آن برخوردار نیستند. (3)

ریسک سرمایه گذاری مجدد (Reinvestment Risk) چیست و چگونه آن را مدیریت کنیم؟

نتیجه گیری و جمع بندی

محاسبه ی قیمت اوراق بهادار به عنوان ارزش فعلی همه ی جریان های نقدی آینده، بر اساس این فرض است که تمام جریان های نقدی آینده با نرخ سود سالیانه ی ثابت یا نرخ بازده مورد انتظار، سرمایه گذاری می شوند. حتی کوچکترین تغییر نرخ بازار بر این محاسبه تأثیر می گذارد و سرانجام این تأثیر بر دارایی مالی سرمایه گذار نمایان خواهد شد. سرمایه گذاری بر روی یک اوراق بهادار خوب که از پیش در مورد آن تحقیق شده باشد در کاهش ریسک سرمایه گذاری از جمله ریسک سرمایه گذاری مجدد تا حدود زیادی کمک کننده است اما حذف کامل این ریسک هیچ گاه امکان پذیر نیست.

در این مقاله ما به بررسی کامل ریسک سرمایه گذاری مجدد و عوامل تاثیر گذار بر آن پرداختیم و همچنین نحوه ی محاسبه ی آن و روش هایی برای مدیریت این ریسک را نیز ارائه نمودیم.

امید است که با شناخت ریسک های این چنینی و داشتن علم و اطلاع کامل از نحوه ی تاثیرات این ریسک ها بر دارایی مالی شما سرمایه گذاران محترم، بتوان از گرفتار آمدن در دام این خطرها اجتناب نمود و با یک سرمایه گذاری با دیدی باز، شما نیز بتوانید به سودهای قابل توجه از طریق سرمایه گذاری در بازار سهام برسید.

عوامل مؤثر بر متنوع‌سازی صادرات صنعتی در ایران

امروزه رشد صادرات غیرنفتی به عنوان روشی مؤثر جهت دستیابی به رشد اقتصادی با توجه به بی­ثباتی درآمدهای نفتی، مطرح است. در این راستا ضرورت بررسی عوامل مؤثر بر آن به منظور اتخاذ سیاست­ های تجاری مناسب برجسته می­ گردد. با توجه به تأکید برنامه­ های توسعه کشور بر رشد صادرات غیرنفتی، متنوع­سازی صادرات یکی از سیاست­ های مناسب در این زمینه است. هدف از این مطالعه ارزیابی عوامل مؤثر بر متنوع­ سازی صادرات صنعتی در ایران است. برای این منظور جهت تعیین میزان تنوع صادرات از شاخص هرفیندال-هریشمن و برای تخمین مدل از روش فیلتر کالمن طی دوره 1978 تا 2012 استفاده شده است. نتایج مقاله حاکی از ارتباط مثبت و معنادار بین سرمایه­ گذاری مستقیم خارجی، سرمایه­ گذاری داخلی، شاخص رقابت­ پذیری، توسعه بخش مالی، قدرت نهادی و نرخ ارز با تنوع صادرات است. این یافته­ ها پیامدهای مهمی از نظر سیاستی جهت تدوین برنامه­ های آتی به منظور دستیابی به توسعه پایدار دارد. بنابراین پیشنهاد می­ گردد به منظور افزایش درجه تنوع ­سازی صادرات رشد اعتبارات به بخش خصوصی و افزایش توان رقابتی بین­ المللی برای جذب سرمایه­ گذاران خارجی مد نظر قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Factors Affecting Diversification of Industrial Exports in Iran

نویسندگان [English]

  • Hossein Amiri 1
  • Mahnaz Amini Daran 2

Non-oil export growth is considered as an effective way to achieve economic growth due to the instability of oil revenues in countries with oil reserves. In this regard, the necessity of studying the factors influencing export diversification is also highlighted as the adoption of business policies. Considering the emphasis of the country's development plans on the growth of non-oil exports, diversification of exports is one of the suitable policies in this regard. The purpose of this study was to evaluate the role of the specific and definite factors of Iran in determining the process of export diversification. To this end, we used the Herfindahl-Hirschman Index for nine commodity groups to determine the export variability, using the Kalman filter method and time series data for the period 1978-2012. The above study suggests a positive and significant relationship between foreign direct investment, domestic investment, competitiveness index, financial sector development and institutional strength, and the growth of the exchange rate with the diversification of exports in this country. These findings have important policy implications for developing future plans. Therefore, it is recommended that Iran consider private sector credit in future development plans and improve its international competitive ability to attract foreign and domestic investors.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Export diversification
  • Economic development
  • Industrial exports
  • Grants to the private sector

مراجع

Acemoglu, D. and Zilibotti, F. (1997). Was prometheus unbound by chance? risk diversification and growth, Journal of Political Economy, Vol. 105(4): 709-751.

Aghion, P. and Howitt, P. (1992). A model of growth creative destruction, Econometrica, Vol. 60(2): 323-351.

Agosin, M. (2007). Export diversification and growth in emerging economies, RePEc, Working Paper No. 233. Available at: http://ideas.repec.org/p/udc/wpaper/wp233.html.

Al-Marhubi, F. (2000). Export diversification and growth: an empirical investigation, ­Applied Economics Letters, ­Vol. 7: 559-62.

Arip, M.A.; Yee, L.S. and Abdul Karim, B. (2010). Export diversification and economic growth in Malaysia, University Malaysia Sarawak (VNIMAS). MPRA paper no. 20588, posted 09 February 2010.

Azarbayejani, K.; Raki, M. and Ranjbar, H. (2011). Impact of diversification of exports on total productivity and economic growth (Panel data approach in D8 countries), Economic growth and development inquiries, Vol. 3:165-201. [In Persian]

Bai, J. and Perron, P. (2003). Computation and analysis of multiple structural changes models, Journal of applied Econometrics, Vol. 1, No.18.

Bai, J., and Perron, P. (1998). Estimating and testing linear models with multiple structural changes. Econometrica, 47-78.

Bebczuk, R. and Berrettoni, ND. (2006). Explaning export diversification: an empirical analysis, Ducumento de Trabajo, Vol. 65.

Berthelemy, J.C. and Chauvin, S. (2000). Structural changes in asia and growth prospects after crisis, CEPII research center.

Biabani, KH. And Sadegi, H. (2014). The impact of granting credits to the private sector on exports: Evidence from 45 Developing Countries, Quarterly Journal of Financial and Economic Policy, Vol. 8: 83-108. [In Persian]

Bonaglia, F. and Fukasaku, K. (2003). Export diversification in low-income countries: an international challenge after Doha, Working Paper No.209, OECD Development Centre.

Bolivian, S. (2009). Export diversification an inclusive growth, Policy research Working Paper, Vol. 127, Washington DC, World Bank.

Carrere, C.; Strauss-Khan, V. and Cadot, O. (2007). Export diversification: what`s behind the hump? Centre for Economic Policy Research, Working Paper NO.6590.

Cooper, R. and Brainard, W. (1968). Uncertainty and diversification in international trade, Working paper of institute studies in Agricultural Economic, Trade and Development 8(56).

de Pineres, S. A. G., and Ferrantino, M. (1997). Export diversification and structural dynamics in the growth process: The case of Chile. Journal of development Economics, 52(2), 375-391.

Dornbusch, R.; Fischer, S., and Samuelson, P. A. (1977). Comparative advantage, trade, and payments in a Ricardian model with a continuum of goods. The American Economic Review, 67(5), 823-839.

Durbin, J. and Koopman, S.J. (2001). Time series analysis by state space methods, New York, Oxford University Press.

Ekholm, K.; Forslid, R., and Markusen, J. R. (2007). Export‐platform foreign direct investment. Journal of the European Economic Association, 5(4), 776-795.

Ferreira, G. (2009). From coffee beans to microchips: export diversification and economic growth in Costa Rica, selected paper prepared for presentation at the southern Agricultural Economics Association Annual Meeting, Atlanta, Georgia, January 31, February 3.

Gourdon, J. (2010). FDI flows and export diversification, looking at extensive and intensive margins in trade competiveness of the Middle East and North Africa, Policies for Export Diversification, Washington DC: World Bank.

Guitierrez de Pineres, S. A., and Ferrantino, M. J. (2000). Export dynamics and economic growth in Latin America: A comparative perspective, Burlington, VT, Asggate.

Hammouda, H.; Karingi, S.; Njuguna, A. and Jallab, M. (2010). Growth, productivity and diversification in Africa, Journal productivity analysis, Vol. 33: 125-146.

Hansen, B. E. (1992), Tests for parameter instability in regressions with I(1) processes, Journal of Business and Economic Statistics, No. 10,Vol.3.

Hausmann, R. and Hwang, J. (2006), Structural transformation and patterns of comparative advantage in the product space. CID Working Paper, Vol 128.

Hausmann, R.; Hwang, J. and Rodrik, D. (2007). What you export matters. Journal of economic growth, 12(1): 1-25.

Hausmann, R., and Klinger, B. (2006). Structural transformation and patterns of comparative advantage in the product space.

Hausmann, R., and Rodrik, D. (2003). Economic development as self-discovery. Journal of development Economics, 72(2): 603-633.

Heidari, H.; Salehian, Z. and Feizi, S. (2014). Analysis of Iranian trade balance reaction to exchange rate changes using variable time parameter approach, Quarterly Journal of Economic Research, Vol 54: 67-99. [In Persian]

Herzer, D. and Nowak-Lehman, F. (2006). What daes export diversification do for growth? an econometric analysis, Applied Economics, Vol. 38: 1825-1838.

Hesse, H. (2008). Export diversification and economic growth. Breaking into new markets: emerging lessons for export diversification: 55-80.

Imbs, J., and Wacziarg, R. (2003). Stages of diversification. American Economic Review, 93(1), 63-86.

Khan, M. and Afzal, U. (2016). The diversification and sophistication of Pakistan’s exports: the need for structural transformation, The Lahore Journal of Economics. Vol 21:9-127.

Khan, M.S. and Kumar, M.S. (1997). Public and private investment and the growth procession developing countries, Oxford Bulletin of Economics and Statistics, Vol 59(1): 69-88.

Kim, J. (2010). The effect of export diversification in Korean economy, Journal of Asian Business, Vol 3: 99-116.

Knight, M.; Loayza, N. and Villanueva, D. (1993). Testing the neoclassical theory of economic Growth, a panel data approach, IMF. Staff papers, Vol. 40: 512-41.

Krugman, P. (1980). Scale economies, product differentiation, and the pattern of trade, The American Economic Review, Vol 70: 950-959.

Krugman, P. (1987). The narrow moving band, the Dutch Disease, and the competitive consequences of Mrs. Thatcher: Notes in the Presence of dynamic scale economies. Journal of Development Economics, Vol. 27(2): 41-55.

Lederman, D. and Maloney, W. (2003). Trade structure and growth, Policy Research Working Paper No.3025, Washington, D.C: The World Bank.

Lewis, S.B. (2004). Determinants of sustainability of trade liberalization: export diversification, Wharton Research Scolars Journal, Vol 4(1): 1-58.

Lim, J. (2012). Export diversification in a transitioning economy: the case of Syria, Policy Research Working.

Lucas, R. (1976). Econometric policy evaluation: A critique. The phillips curve and labour markets. K. Brunner and AH Meltzer.

Matthee, M. and Naudé, W. (2008). Export diversity and regional growth in a developing country context: empirical evidence. In Regional Studies Association International Conference, Prague.

Moran, R. (2010). The state and effective control of foreign capital: the case of South Korea, World Politics, Vol 43(1): 111-138.

Naqvi, H. and Morimune, K. (2005). An empirical analysis of the sustainability of trade deficits, Discussion Paper No. 072. Kyoto: Interfaces for Advanced Economic Analysis, Kyoto University.

Noureen, S.; Mahmood, Z. and Sector, H. (2014). Explaining trends and factors affecting export diversification in Asean and Saarc regions: an empirical analysis. Working Paper Series of NUST School of Social Sciences and Humanities, Vol. 4.

Petersson, L. (2005). Export diversification and intra-industry trade in South Africa, South African Journal of Economics, Vol.73: 785-802.

Prebisch, R. (1950). The economic development of Latin America and its principal poblems, Journal of Development Economics, Vol. 72: 603-33.

Rodrik, D. (1998). Why do more open economies have bigger governments? Journal of political economy, Vol 106: 997-1032.

Sakubita. (2011). Economic Diversification of Africa, a Review of selection countries, Journal of Southern African Studies, Vol 37(1): 135-153.

Singer, H.W. (1950). US foreign investment in underdeveloped areas: The distribution of gains between investing and borrowing countries, American Economic Review, Vol. 40: 473-485.

Smith, A. (1776). An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations: Volume One. London: printed for W. Strahan; and T. Cadell, 1776.

Vejdani Tehrani, H. and Razini, E.A. (2014). Investigating and analyzing diversity in the export markets of Iran: by province, Commercial reviews, Vol 61. [In Persian]

سبد سهام یا پرتفوی چیست؟

پیش‌تر درباره‌ی انواع سرمایه‌گذاران ریسک‌پذیر و ریسک گریز نوشتم. آنچه عنوان شد توضیحاتی درباره طرز تفکر و رویکردهای این دو گروه از سرمایه‌گذاران بود. اما امروزِ اهمیت تشکیل سبد سهام بر هیچ‌کس پوشیده نیست.

قبلاً در مطلبی جداگانه روش سرمایه‌گذاری محافظه‌کارانه را در مقابل روش جسورانه موردبررسی قراردادیم. همین‌طور گفتیم قبل از شروع فعالیت در بورس بهتر است سبد سرمایه‌گذاری تشکیل دهیم. در این جستار به جوانب جزئی‌تر تشکیل سبد سهام به‌صورت عملی می‌پردازد.

سبد سهام چیست؟

سبد سهام عبارت است از تخصیص دارایی خود میان چندین سهم، به‌نحوی‌که ریسک سرمایه‌گذاری ما را کاهش دهد. فعالان بازار بورس گاها به‌جای سبد سهام به آن “تشکیل پرتفوی” نیز اطلاق می‌کنند. از مقدمات که بگذریم اصل قضیه تشکیل سبد سهام یا پرتفوی تا حدود زیادی ریسک سرمایه‌گذاری در بورس را کاهش می‌دهد.

ضرب‌المثل قدیمی وجود دارد که می‌گوید: همه‌ی تخم‌مرغ‌های خود را درون یک سبد نگذارید

آنچه در ادامه به آن می‌پردازیم گام‌های ساده و عملی برای تشکیل یک سبد سهام است.

۱- تک سهم نشوید!

مطمئناً در بازار بورس سهم‌های زیادی وجود دارد که طی یک سال چند صد درصد رشد داشته‌اند. مطابق اصل تکرار تاریخ احتمالاً این رشد برای سهم‌های مشابه نیز اتفاق خواهد افتاد.

البته که یک سرمایه‌گذار برای کسب چنین سودهایی لحظه‌شماری می‌کند اما اگر برعکس چیزی که فکر کرده‌اید اتفاق بیافتد. ؟ به‌احتمال‌زیاد روز خداحافظی ما با بورس همان زمان است. زمانی که به دلیل عدم تشکیل سبد سهام و متنوع سازی، بخش عمده‌ی سرمایه خود را بر باد داده‌ایم.

البته برخی از اساتید (!) در تألیفات خود با تقلید از منابع خارجی به شما توصیه می‌کنند فقط یکی دو سهم را برای سرمایه‌گذاری انتخاب کنید. ما اما به دانشجویان آن‌ها توصیه می‌کنیم سابقه‌ی نمادِ شرکت آکنتور را بررسی کنند تا به اصل ماجرا پی ببرند. شرکتی که با توقف یک‌باره‌ی نماد معاملاتی طی چند ماه گذشته و اخبار واصله، برخی از سهامدارهای خود را به تیمارستان هم کشیده بود!

توزیع وزن سرمایه بر روی چند سهم به‌جای تک سهم شدن، اولین گام عینیت بخشیدن به اصل تشکیل سبد سهام است. البته اگر جزء معامله گران ریسک‌پذیر هستید و قصد تک سهم شدن رادارید توصیه می‌کنم قید پولتان را هم در بدو شروع سرمایه‌گذاری بزنید!

۲- سرمایه‌گذاری در چند صنعت

حتی با تشکیل سبد سهام و متنوع سازی نیز کار به پایان نمی‌رسد. اگر پرتفوی

انتخاب صنایع مختلف

خود را از درون یک صنعت چیده باشیم درواقع در حال کوبیدن آب در هاون هستیم!

تشکیل سبد سهام از درون یک صنعت خاص، به‌اندازه‌ی عدم تشکیل سبد سهام احمقانه است. بیایید فرض کنیم سبد سهام خود را صرفاً از درون یک صنعت انتخاب نموده‌ایم. بر همین اساس چنانچه براثر رویدادهای اقتصادی کل صنعت فوق دچار رکود شود، احتمالاً تمامی سهم‌ها افت قیمت خواهند داشت.

3- توزیع مناسب وزن سرمایه

توزیع سرمایه-وزن

تک سهم نبودن و تشکیل سبد سهام متنوع از صنایع مختلف، شاید شروط لازم باشد اما کافی نیست!

تصور کنید سبد سهامی متشکل از پنج سهم را برای خود تشکیل داده‌اید درحالی‌که ۸۰درصد وزن سرمایه خود را به یک سهم اختصاص داده‌اید. این سناریو نیز به‌نوعی دست بیخ گلوی خودمان گذاشتن است تا متنوع سازی!

هرچند در مبحث مدیریت توزیع وزن سرمایه یک بحث کاملاً تخصصی در دلِ مدیریت سرمایه است. اما توزیع سرمایه باید طوری باشد که اصل تشکیل پرتفوی را زیر سؤال نبرد. شاید تخصیص ۵ تا ۱۵ درصد از وزن سرمایه برای هر سهم به‌مراتب عاقلانه‌تر باشد.

در هر شرایط بازار حس کردید باید بخش عمده‌ی سرمایه خود را به یک سهم اختصاص دهید، بدانید دچار پدیده‌ای بنام جهت‌گیری تأییدی شده‌اید و سعی دارید بازار را پیش‌بینی کنید. یادم باشد در باب عدم پیش‌بینی بازاری که مطابق نظریه گام تصادفی ، از اساس قابل پیش‌بینی نیست بعداً مقاله‌ای بنویسم…

۴- بورس، جام مقدس نیست!

جام مقدس

سرمایه‌گذاری در بازار بورس جذاب است اما بیاییم طور دیگری به قضیه نگاه کنیم. اگر با اجرای تمام مفروضات فوق به نتیجه نرسیدیم چه؟!

از بورس ایران که آماری در دست نیست، اما بر اساس یک آمار در بلاد کفر (!) کمتر از ۱% معامله گران بازارهای مالی دارای اهرم، بعد از پنج سال می‌توانند سود کسب کنند. شاید یکی از عاقلانه‌ترین کارها این باشد که سرمایه‌گذاری در بورس، خود بخشی از یک سرمایه‌گذاری باشد. درواقع به‌جای تشکیل سبد سهام بیاییم سبد سرمایه‌گذاری تشکیل دهیم!

هرچند عده‌ای بر اساس اصل تمرکز، مخالف این عقیده هستند، اما این عقیده حداقل برای نویسنده‌ی این مطلب نتایج خوبی را به همراه داشته است.



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.